من آدم فوتبالی نیستم و شاید جزو معدود پسرها یا مردانی هستم که خیلی پیگیر برنامه ی ۹۰ نبودم. اما در حد همون بازیهای تیم ملی در جام جهانی یا جام ملت های آسیا، فوتبال رو دنبال میکردم و حس می کردم که بین تمام گزارشگران فوتبال ، هنوز یک نفر با تسلط،‌ فن بیان، اطلاعات و هیجان عادل فردوسی پور وجود نداره. این آدم نخبه و خاص بود و دیدن فوتبال نه با جواد خیابانی نه با سرهنگ علیفر نه با پیمان یوسفی و نه با مزدک میرزایی و نه احمدی،‌ به دلچسبی و زیبایی صدای عادل فردوسی پور نیست.

خیابانی خیلی بیش از حد احساساتی میشه و سوتی میده و حرفهای اضافه بر فوتبال که روی مخ بیننده هست میزنه. با پیمان یوسفی و مزدک و علیفر، آدم همش خوابش می بره و ۵ دقیقه بعد از اینکه گل زده میشه، تازه دوزاری اینها می افته که باید لغت «گل» رو اعلام کنن! اما خداوکیلی عادل فردوسی پور یک صاحب سبک و خلاق بود که حتی اگر بازی ایران مساوی هم میشد،‌ از دیدن بازی خسته نمیشدی.

انتقادات زیادی به فردوسی پور هست از جمله اینکه من شخصا از اینکه از کیروش حمایت می کرد و معروف به «کیروشی پور» شده بود و هیچ انتقادی به این مربی خارجی به خاطر نتایج ضعیفش در جام جهانی نمی کرد، ناراحت بودم. اما از حق نگذریم حذف فردوسی پور، یک جور خودزنی و حماقت محض برای صدا و سیما و کل حکومت بود.

الان تمام شبکه های اونطرف آبی از خداشون هست که ده برابر پولی که عادل از صدا و سیما میگرفت رو بهش بدن تا براشون یک برنامه ی فوتبالی درست کنه و شک نکنید اگر خود فردوسی پور در یک کانال تلوزیونی مستقل برنامه درست کنه، بسیار پربیننده تر از تمام شبکه های صدا و سیما میشه. اشتباه کسانی که این فرد رو با نگاه سیاسی حذف کردند در این بوده که بدون درست کردن یک نفری معادل عادل، یکدفعه حذفش کردند. حتی محمدحسین میثاقی هم هیچ گاه نمیتونه به خوبی و حرفه ای گری عادل برنامه ای درست کنه و ناخن کوچیکه ی ۲۰ سال پیش عادل هم نمیشه. 

بابت حذف عادل فردوسی پور عمیقا ناراحتم ولی مطمئنم که جای پیشرفت برای فردوسی پور همچنان هست و به زودی جذب یکی از تلوزیون های خارجی میشه.

.....

پ.ن: عادل فردوسی پور متولد رفسنجان کرمان و از افراد نزدیک به مدیر اسبق صدا و سیما (محمد هاشمی) که برادر هاشمی رفسنجانی هست، بود. در اون زمان پورمحمدی رئیس شبکه ۳ بود که به مدیران میانه روی حکومت نزدیک بود. بعد از روی کار اومدن علی عسکری در صدا و سیما و منش رهبری در حذف همه ی افراد با سابقه به بهونه ی «جوونگرایی»، یک پسر متولد ۶۷ که پسر باجناق حدادعادل هست، رئیس شبکه ۳ شد. اینها هم دقیقا مدل احمدی نژاد هستند و میخوان به قول خودشون «حلقه  بسته ی مدیریت» رو پاره کنند و به دست نیروهای جوان حزب اللهی بسپرند و در واقع حکومت رو از افرادی که خیلی ولایتمدار و حامی رهبری نیستند پاک کنند. عادل فردوسی پور هم از معدود افراد مطرح تلوزیون بود که در سال ۸۸ به عنوان استاد دانشگاه، حمایت خودش رو از میرحسین موسوی اعلام کرده بود و حتی در برنامه هاش گریزی هم به مسائل روز سیاسی میزد و از شجریان (که اون هم مغضوب صدا و سیماست) تجلیل کرده بود. همین چیزها باعث شد که در اولین اقدام مثلا انقلابی (با شیوه ی احمدی نژادی) عادل فردوسی پور که به تازگی برنامه ش توسط مردم به عنوان پربیننده ترین برنامه ی صدا و سیما انتخاب شده بود، حذف بشه! به همین راحتی.