یعنی آدم میخواد توی این بهار قشنگ، با یک دختر پارک بره. دوست داره یکی باشه که بغلش کنه و موهاش رو نوازش کنه. آدم فکر میکنه دیگه از سال جدید شاید یک دختر باشه، شاید یکی باشه که بشه باهاش تلفنی صحبت کنه یا باهاش قرار حضوری گذاشت.

نمی دونم این بهار لعنتی که هر حیوون و پرنده و جنبده ای جفتش رو پیدا کرده و در حال جفتگیری و زاد و ولد هست، چرا آدم بیشتر دلش جفت و همسر میخواد ولی هیچ کسی وجود نداره؟ دیگه باید به کجا رجوع کنیم و به کی بگیم؟ هر سال همین اتفاق می افته و من ۱۵ ساله که توی وبلاگم هی از این حالت به شدت فشار از تنهایی میگم اما کسی نیست.

هر چقدر از خانوادم میگم که ثابت کنم که آدم کمی نیستیم، هر چقدر از وضعیتم میگم که ثابت کنم انسان بدی نیستم، هر چقدر از نیازها و مسائل شخصیم میگم که شاید یک نفر درکم کنه، اما کسی وجود نداره.

.....

پ.ن: حتی چند روزه که انگیزه ای برای بردن وسایل و رخت و لباسها و کمدهام به خونه ی جدید ندارم. همش فکر میکنم نیاز به یک فردی دارم که باهام صحبت کنه و از نظر عاطفی بهم آرامش بده. همش فکر میکنم آخرش که چی؟ چرا پس این دوران تنهایی تموم شدنی نیست؟ چرا هیچ سالی با زوجیت من شروع نمیشه؟ خیلی ساله که هی نا امید میشم و میگم ولش کن دختر نیست، بعدش دوباره امیدوار میشم و میگم شاید خونمون رو عوض کنیم دختر باشه! شاید پولدار بشیم دختر باشه! شاید....